เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 111 ซากปรักหักพังอันอุดมสมบูรณ์
สายฝนอันเย็นเยียบหยุดตกอย่างสนิทก่อนรุ่งสาง เมฆสีเทาตะกั่วถูกฉีกออกราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกระชาก แสงแดดจาง ๆ แต่ให้ความอบอุ่นสาดส่องลงมาบนผืนดินของฐานนอยเคียร์เชิน ซึ่งเพิ่งผ่านการชำระล้างด้วยเลือดและเปลวเพลิงมาหมาด ๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคละคลุ้งของควันปืน กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดินชื้น และกลิ่นน้ำมันดีเซล ทว่ากลิ่นเหม็นเน่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล่าผู้ติดเชื้อที่ชวนให้หายใจไม่ออกนั้นได้จางหายไปเกินครึ่งแล้ว
ภายในฐานที่มั่นเต็มไปด้วยความวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
มุมที่เคยเงียบสงัดและเต็มไปด้วยความตาย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงแห่งการเคลื่อนไหวของมนุษย์ เสียงปืนยังคงดังขึ้นเป็นระยะ แต่ไม่ใช่การต่อสู้ที่สิ้นหวังอีกต่อไป หากแต่เป็นการยิงกวาดล้างที่แม่นยำและรวดเร็ว
มาร์คัสยืนอยู่บนหลังคายานเกราะบ็อกเซอร์ ปืนเล็กยาวจู่โจม จี 36 ในมือพ่นเปลวไฟออกมา มันเจาะกะโหลกของผู้ติดเชื้อตัวหนึ่งที่คลานโซเซออกมาจากซากค่ายพักที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่งได้อย่างแม่นยำ เจ้าสิ่งนั้นสั่นกระตุกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มคว่ำลงในแอ่งโคลนและแน่นิ่งไป