เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 คลังอาวุธ
คลื่นความร้อนจากการระเบิดเปรียบเสมือนอาการกระตุกเฮือกสุดท้ายของอสูรกายที่กำลังจะตาย ค่อย ๆ สงบลงบนแผ่นดินของคลังสำรองนอยเคียร์เชิน กลุ่มควันหนาทึบและฝุ่นละอองที่พุ่งขึ้นจากทิศทางของสนามฝึกเปรียบเสมือนรอยแผลเป็นอัปลักษณ์ที่เชื่อมต่อระหว่างฟ้ากับดิน มันบิดเบี้ยวและขยายตัวท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
บนยอดหอคอยน้ำ ฮั่วหยุนเฟิง มาร์คัส และเสี่ยวเฉินพิงหลังกับราวเหล็กที่เย็นเฉียบ หอบหายใจอย่างรุนแรง ปอดของพวกเขาเจ็บแปลบ ทุกครั้งที่หายใจเข้าจะมีกลิ่นของดินปืนและคาวเลือดที่เข้มข้นติดมาด้วย ในหูยังคงมีเสียงอื้ออึง ซึ่งเป็นร่องรอยที่ทิ้งไว้โดยเสียงระเบิดที่ดังเกินขีดจำกัดการรับรู้ของมนุษย์ ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการรับแรงกระแทกในระยะใกล้ และเป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาหลังจากอะดรีนาลีนพุ่งพล่านถึงขีดสุดแล้วลดฮวบลงอย่างกะทันหัน
มาร์คัสถ่มน้ำลายที่ปนไปด้วยเศษเขม่าสีเทาดำและเลือดออกมา เขาใช้หลังมือเช็ดหน้าอย่างแรงจนคราบฝนและสิ่งสกปรกผสมปนเปกัน “แค่ก ๆ... แรงระเบิดนี่... เกือบทำเอาเครื่องในฉันกระเด็นออกมาแล้ว...” เขาส่ายหัวที่ยังคงมีเสียงอื้ออึง พยายามเพ่งมองภาพเบื้องล่าง