เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 109 ปฏิบัติการประตูระบายน้ำ 2
น้ำฝนเย็นเยียบตกลงมากระทบใบหน้าจนพร่าเลือนวิสัยทัศน์ ทว่ากลับไม่อาจดับความหนาวเหน็บที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้ เบื้องหลังคือฝูงศพที่ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นสีดำ เสียงคำรามรวมตัวกันเป็นบทเพลงแห่งความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแก้วหูสั่นสะเทือนด้วยความเจ็บปวด เบื้องหน้าคือถนนโคลนตมที่ดูเหมือนจะวิ่งไปไม่ถึงจุดสิ้นสุดเสียที ซึ่งเป็นเส้นทางมุ่งสู่คลังเก็บของในเขตปลอดภัย
“เร็วเข้า! เร็วขึ้นอีก!” ฮั่วหยุนเฟิงตะโกนก้องขณะวิ่งสุดกำลัง พร้อมกับเปลี่ยนซองกระสุนปืนไรเฟิลอันสุดท้าย กระสุนเหลือไม่มากแล้ว การยิงแต่ละครั้งต้องแม่นยำที่สุด เป้าหมายคือเหล่าผู้ติดเชื้อที่วิ่งเร็วที่สุดและมีโอกาสขัดขวางการถอยทัพของพวกเขามากที่สุด
มาร์คัสเปรียบเสมือนรถถังเดินดินที่คอยคุ้มกันอยู่ด้านหลัง ปืนไรเฟิลหนักในมือของเขานิ่งดุจหินผา การยิงเป็นชุดสั้นที่ทรงพลังเจาะกะโหลกผู้ติดเชื้อที่พยายามเข้าใกล้ทีละตัว แต่สีหน้าของเขากลับดูแย่ลงเรื่อย ๆ เพราะอัตราการใช้กระสุนเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก
เสี่ยวเฉินและวิศวกรซุนวิ่งอย่างสุดชีวิต ปอดของพวกเขารู้สึกแสบร้อนไปหมด ร่างกายเต็มไปด้วยคราบโคลน วิศวกรซุนกอดกล่องกันน้ำที่บรรจุระเบิดซีโฟร์และอุปกรณ์จุดระเบิดไว้แน่น นี่คือความหวังสุดท้ายของพวกเขา ห้ามทำหายเด็ดขาด
“เอเลน่า! รายงานตำแหน่งฝูงศพ!” ฮั่วหยุนเฟิงตะโกนใส่ไมโครโฟน เสียงของเขาขาดห้วงเพราะสายฝนและการวิ่ง