เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 92 สถานการณ์บีบคั้น
ยามค่ำคืนเปรียบเสมือนหมึกสีเข้มข้นที่ซึมลึกเข้าไปในท้องฟ้าเหนือเทือกเขาแอลป์จนหมดสิ้น มีเพียงดวงดาวที่เย็นเยียบไม่กี่ดวงที่ส่องแสงผ่านชั้นเมฆลงมาอย่างขี้เหนียว ภายใต้กำแพงโลหะที่ดูน่าเกรงขามของป้อมเหมืองถ่านหินเฮสเซิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงจากคบเพลิงและไฟฉุกเฉินสั่นไหวไปมาในความมืด ทำให้เงาร่างของผู้คนยืดหดสลับกันไปราวกับวิญญาณที่กำลังกระสับกระส่าย
ฮั่วอวิ๋นเฟิง มาร์คัส และเสี่ยวเฉินกำลังตรวจสอบอุปกรณ์ชิ้นสุดท้าย เสียงคลิกเบาๆ ของสวิตช์เซฟตี้ปืน เสียงเสียดสีของกระสุนที่ถูกบรรจุจนเต็มแม็กกาซีน และเสียงครางต่ำของมีดที่กรีดผ่านหินลับมีด ประสานกันเป็นบทนำก่อนการต่อสู้ที่ทำให้ประสาทตึงเครียด ข้างๆ กันนั้น นักรบฝีมือดีที่สุดสิบคนของค่ายที่ฮันส์คัดเลือกมาก็เตรียมพร้อมแล้ว ในแววตาของพวกเขาผสมปนเปไปด้วยความแค้น ความตึงเครียด และความเด็ดเดี่ยว
“เข้าใจแผนกันหมดแล้วใช่ไหม?” ฮั่วอวิ๋นเฟิงยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย เสียงของเขาเบามากแต่ชัดเจนพอที่จะเข้าถึงหูของทุกคน
ทุกคนพยักหน้า “ปฏิบัติการ”
ไม่มีคำพูดโอ้อวด ทั้งสองหน่วยเคลื่อนที่ราวกับปรอทที่ซึมลงสู่พื้นทราย หายลับเข้าไปในป่ามืดมิดอย่างไร้สุ้มเสียง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของฐานหน้าด่าน “รังอินทรี” อย่างรวดเร็ว