เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 93 การซ่อมทาง
รถบรรทุกอีเวโกและรถจักรยานยนต์ฮอนด้าที่ยึดมาได้ลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับไปยังหุบเขาที่ซ่อนรถไฟเอาไว้ น้ำหนักของมันฝรั่งสามร้อยชั่งและเนื้อแห้งยี่สิบชั่งในตู้รถไฟไม่ได้ช่วยปัดเป่าความอัปยศและความเย็นชาจากการถูกหักหลังไปได้เลย บรรยากาศกดดันราวกับความเงียบสงัดก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน
เมื่อเห็นพวกเขากลับมา คนที่เฝ้าอยู่ก็รีบกรูเข้ามา แต่เมื่อเห็นอาหารสดเหล่านั้น เสียงโห่ร้องดีใจเพียงชั่วครู่ก็ดับวูบลงด้วยคำบอกเล่าสั้น ๆ ที่เย็นชาของฮั่วหยุนเฟิง
“...เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ ความเชื่อใจในยุคสมัยนี้เป็นของฟุ่มเฟือย” น้ำเสียงของฮั่วหยุนเฟิงไม่ได้มีความผันผวนมากนัก แต่กำปั้นที่กำแน่นเผยให้เห็นความปั่นป่วนในใจ “เราได้อาหารที่ต้องการมาแล้ว กระสุนนิดหน่อย รถหนึ่งคัน แต่ต้องแลกมาด้วยการได้เห็นความจริงข้อหนึ่งว่า นอกจากพวกเราเองแล้ว เราไม่สามารถพึ่งพาใครได้เลย”
มาร์คัสฟาดมัดเนื้อแห้งลงบนพื้นตู้รถไฟอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “อยากจะหันหลังกลับไปถล่มกำแพงของพวกจอมปลอมนั่นให้ราบจริง ๆ!”
หลี่เจี้ยนกั๋วอดทนกับความเจ็บปวดที่หัวไหล่แล้วพูดอย่างใจเย็น “ช่างเถอะ รถไฟของเรายังจอดตายอยู่ที่นี่ เส้นทางกลับบ้านยังมองไม่เห็นแม้แต่เงา”