เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 91 ป้อมเหมืองดำ
หมอกเย็นยามรุ่งสางยังไม่จางหายไปหมดสิ้น มันพันเกี่ยวอยู่ตามแนวป่าสนบริเวณตีนเขาทางทิศตะวันออกของเทือกเขาแอลป์ราวกับผ้าคลุมหน้าสีเทาที่เย็นเยียบ รถไฟจอดซุ่มพักอยู่อย่างเงียบเชียบในเงาของหุบเขาเสมือนสัตว์ร้ายยักษ์ใหญ่ที่กำลังเลียแผลของตนเอง
ภายในห้องคนขับ บรรยากาศกลับแตกต่างจากความเงียบงันและเย็นเยือกภายนอกอย่างสิ้นเชิง แรงกระเพื่อมจากการโต้เถียงยังคงสั่นไหวอยู่ในอากาศอย่างแผ่วเบา
การตัดสินใจขั้นสุดท้ายของฮั่วหยุนเฟิงได้กดทับความเห็นต่างทั้งหมดเอาไว้ แต่ความกังวลก็ยังไม่ได้หายไปไหน เขาต้องการยืนยันด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดฝ่ายเดียวของผู้หญิงที่ผ่านความทุกข์ทรมานมาอย่างแสนสาหัสและสัญชาตญาณหลังจากการปะทะนองเลือด
“มาร์คัส ฝากดูแลที่นี่ด้วย เสี่ยวเฉิน นายไปกับฉัน” เสียงของฮั่วหยุนเฟิงทำลายความเงียบ เขาเลือกเสี่ยวเฉินที่มีนิสัยค่อนข้างสุขุมและมีทักษะการสังเกตที่เฉียบคมมาเป็นคู่หู
“หยุนเฟิง ไปกันแค่สองคนเหรอ? มันอันตรายเกินไป!” หลี่เจี้ยนกั๋วอดทนต่อความเจ็บปวดที่ไหล่พลางกล่าวด้วยความเป็นห่วง