เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 90 รอยเลือด
โกศเถ้ากระดูกของเฉินเจี๋ยตั้งอยู่อย่างเงียบเชียบที่มุมหนึ่งของห้องขับเคลื่อน มันเฝ้ามองทางรถไฟที่คดเคี้ยวไต่ระดับขึ้นไปเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน สัมผัสเย็นเยียบของโลหะบนตัวโกศราวกับยังคงหลงเหลือไออุ่นจากกองไฟเมื่อคืนนี้
รถไฟเปรียบเสมือนทหารที่บาดเจ็บสาหัสแต่ถูกบังคับให้ต้องบุกตะลุยอีกครั้ง แผ่นเหล็กทุกแผ่นและหมุดย้ำทุกตัวต่างกำลังคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด มันลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลคืบคลานไปอย่างยากลำบากท่ามกลางหุบเขาและยอดเขาที่สลับซับซ้อนบริเวณตีนเขาทางทิศตะวันออกของเทือกเขาแอลป์ในออสเตรีย ทุกจังหวะการหายใจของหม้อน้ำดูหนักอึ้งและฝืดเคือง ควันดำหนาทึบจนไม่อาจจางหาย ราวกับว่าหัวรถจักรกำลังเผาผลาญชีวิตสุดท้ายของตัวเองอยู่เช่นกัน
ล้อรถบดขยี้ไปบนรอยต่อของรางรถไฟที่ขาดการซ่อมบำรุงมานาน สิ่งที่ตามมาไม่ใช่เสียง "กึกกัก" ที่เป็นจังหวะอีกต่อไป แต่เป็นการสั่นสะเทือนและการกระแทกที่รุนแรงจนน่าใจหาย
สีหน้าของหลี่เจี้ยนกั๋วซีดเผือดเสียยิ่งกว่าผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดบนไหล่ของเขา เขาแทบจะแนบหูทั้งข้างลงไปบนเปลือกนอกที่ร้อนระอุของหัวรถจักร คิ้วขมวดมุ่น เหงื่อไหลซึมลงมาตามขมับ ผสมกับคราบน้ำมันหยดลงพื้น
เขาได้ยินเสียงผิดปกติ เสียงหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสียงคำรามของหม้อน้ำและเสียงเสียดสีของล้อรถ เป็นเสียงเสียดสีของโลหะที่แผ่วเบาที่สุดแต่กลับร้ายกาจอย่างยิ่ง ราวกับมีฟันเหล็กเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังกัดกินแกนกลางที่แข็งแกร่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ และบาดหูยิ่งขึ้นทุกที