เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 88 ศึกนองเลือดที่ช่องเขา
สายลมหนาวบนเทือกเขาแอลป์เปรียบเสมือนตะไบที่ผ่านการแช่น้ำแข็งมาอย่างดี มันกรีดผ่านตัวถังรถไฟ “เรือหวังวา” ที่เต็มไปด้วยสนิมจนส่งเสียงครวญครางแหลมเล็กและอื้ออึง หลังจากทิ้งค่ายทหารมรณะที่ฝังศพกองกำลังป้องกันออสเตรียทั้งกองไว้เบื้องหลังมาได้กว่าครึ่งค่อนวัน ภายในตู้รถไฟยังคงอบอวลไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ไม่อาจขจัดออกไปได้ ผสมปนเปไปกับกลิ่นฉุนของน้ำมันปืนที่เพิ่งยึดมาได้ใหม่และกลิ่นคาวเลือดที่จาง ๆ บนใบหน้าของทุกคนราวกับสวมหน้ากากที่มองไม่เห็นเอาไว้ มันแข็งทื่อและไร้ซึ่งอารมณ์ มีเพียงแววตาที่หลงเหลือความหวาดหวั่นต่อกองกระดูกและทะเลเลือดที่เพิ่งผ่านพ้นมา รวมถึงความกังวลที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าต่อเส้นทางเบื้องหน้า
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถไฟเริ่มทวีความชันขึ้นเรื่อย ๆ ทางรถไฟเปรียบเสมือนรอยแผลเป็นที่ถูกฝังลงบนเนื้อหินผาอย่างโหดร้าย มันคดเคี้ยวไปมาอย่างยากลำบากท่ามกลางหุบเขาที่สูงชันและขรุขระ ด้านหนึ่งเป็นหน้าผาสีเทาดำที่ดูราวกับถูกมีดฟันขวานจามลงมา มันซึมซับไอเย็นออกมาอย่างชื้นแฉะ ส่วนอีกด้านคือหุบเขาแม่น้ำที่มืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ซึ่งพอจะได้ยินเสียงสะท้อนของสายน้ำเย็นเยียบที่ไหลเชี่ยวอยู่เบื้องล่าง เมฆสีเทาตะกั่วกดทับลงมาต่ำจนดูราวกับจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ เพื่อกลืนกินโลกใบเล็ก ๆ แห่งนี้ให้สิ้นซาก