เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 87 จดหมายอำลาในค่ายทหารออสเตรีย
รถไฟลากร่างอันหนักอึ้งราวกับนักเดินทางที่หมดแรง เคลื่อนย้อนกลับขึ้นไปทางเหนืออย่างยากลำบากตามเส้นทางรถไฟสายรองทางตอนเหนือของสโลวีเนีย นอกหน้าต่างรถไฟ ภูมิประเทศค่อย ๆ สูงชันขึ้น เนินเขาที่เคยเขียวขจีเริ่มผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสีเขียวอ่อนนุ่มนวล เผยให้เห็นเนื้อหินสีเทาขาวและเทาเหล็กมากขึ้น อากาศเริ่มมีความเย็นเยือกที่บาดลึกแต่สดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเทือกเขาแอลป์ ความรู้สึกของทุกคนหนักอึ้งและตึงเครียดราวกับภูมิประเทศที่เริ่มเข้มงวดและเต็มไปด้วยเหลี่ยมมุมนี้ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นเอาไว้
อาดัมถูกสั่งห้ามออกไปไหนอย่างเข้มงวดเนื่องจากการผจญภัยครั้งก่อน ภายในตู้รถไฟที่คับแคบจึงขาดเสียงหัวเราะร่าเริงตามประสาเด็ก ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัดและหดหู่จนยากจะขจัดออกไป มีเพียงเสียงล้อรถไฟบดขยี้รอยต่อของรางที่ดัง "กึกก้อง" เป็นจังหวะซ้ำซาก คอยตอกย้ำประสาทสัมผัสที่อ่อนไหวของทุกคน
ในที่สุด ยามบ่ายที่ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับก้อนตะกั่ว รถไฟก็ค่อย ๆ แล่นผ่านสะพานที่ขึ้นสนิมซึ่งทอดข้ามลำธารน้ำแข็งที่ไหลเชี่ยวและเย็นเยียบ ป้ายบอกทางที่หัวสะพานซึ่งถูกลมฝนกัดเซาะจนลอกล่อนและเต็มไปด้วยรอยกระสุนที่เด่นชัด บ่งบอกว่าพวกเขาได้เข้าสู่ดินแดนของสาธารณรัฐออสเตรียอย่างเป็นทางการแล้ว