เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 ขาดแคลนเสบียง
รถไฟหลุดพ้นจากพันธนาการของโคลนตมในพื้นที่ดินถล่มเมืองคอร์ตีนา และกลับมาแล่นบนรางที่ค่อนข้างราบเรียบอีกครั้ง ทว่าภายในตู้รถไฟกลับไม่ได้อบอวลไปด้วยความปิติยินดีแห่งชัยชนะ แต่เป็นความวิตกกังวลที่หนักอึ้งและเร่งด่วนยิ่งกว่า นั่นคือวิกฤตอาหารที่เปรียบเสมือนบ่วงรัดคอที่มองไม่เห็น ซึ่งค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นตามทุกจังหวะการขยับของเข็มไมล์
ในอีกไม่กี่วันต่อมา รถไฟได้ใช้กลยุทธ์ “จอดเป็นระยะ” ทุกครั้งที่พบเมืองขนาดพอเหมาะที่ดูเหมือนว่าเคยมีซูเปอร์มาร์เก็ตหรือคลังสินค้า ฮั่วหยุนเฟิงจะสั่งให้หยุดรถและส่งทีมงานฝีมือดีเข้าไปค้นหาในเมือง มาร์คัส เสี่ยวหลิว และเสี่ยวเฉินกลายเป็นกำลังหลักของทีมค้นหา โดยมีฮั่วหยุนเฟิงเข้าร่วมด้วยในบางครั้ง
ทว่าความหวังที่จุดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่ากลับต้องดับลง เมืองเหล่านี้ถูกผู้รอดชีวิตไม่รู้กี่กลุ่มกวาดล้างไปก่อนหน้านี้แล้ว ราวกับพืชผลที่ถูกฝูงตั๊กแตนกัดกิน เหลือทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพัง ชั้นวางของในร้านขายของชำล้มระเนระนาดและว่างเปล่า บนพื้นมีเพียงถุงบรรจุภัณฑ์ที่กินไม่ได้และเศษแก้วแตกกระจาย
ในห้องครัวของบ้านเรือน แม้แต่เครื่องปรุงพื้นฐานที่สุดก็ยังหาได้ยาก สิ่งที่พวกเขาพบเจอส่วนใหญ่มีเพียงผู้ติดเชื้อจำนวนน้อยที่เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายท่ามกลางซากปรักหักพังด้วยท่าทีที่เชื่องช้าอย่างยิ่ง การมีอยู่ของพวกมันเปรียบเสมือนการประดับประดาอันซีดจางให้กับโลกที่เงียบงันใบนี้ มากกว่าจะเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง