เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 81 เปิดทางเมื่อเจอสิ่งกีดขวาง
แสงอาทิตย์ยามเย็นเปรียบเสมือนเหรียญทองขนาดมหึมาที่กำลังจะหลอมละลาย ค่อย ๆ จมหายไปใต้เส้นขอบฟ้าสีเขียวเข้มที่สลับซับซ้อนของคาบสมุทรอาพีไนน์ แสงสุดท้ายสาดส่องลงมา ย้อมทุกสรรพสิ่งบนโลกให้กลายเป็นสีทองแดงที่อบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความโศกเศร้า
รถไฟเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ท่ามกลางรัศมีแสงที่หนาทึบ ร่างกายเหล็กกล้าของมันถูกฉาบด้วยสีโทนอุ่นที่ดูน่าเวทนา ราวกับอสูรเหล็กที่ได้รับบาดเจ็บกำลังลากขาอันหนักอึ้ง มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกอันไกลโพ้นอย่างดื้อรั้น
ล้อรถไฟกระทบกับรอยต่อของรางเหล็ก ส่งเสียง “กึกกัก—กึกกัก—” ที่ซ้ำซากจำเจ เสียงนี้เป็นดั่งเสียงประกอบของการเดินทางและเป็นเครื่องให้จังหวะวัดเวลา ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้น หมายถึงการเข้าใกล้บ้านเกิดมากขึ้นอีกนิด และเข้าใกล้ภยันตรายที่ไม่รู้จักมากขึ้นอีกหน่อย