เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 80 เจ็ดวันบนรางรถไฟ
แสงยามเช้าของทะเลเอเดรียติกทะลุผ่านชั้นเมฆเบาบาง สาดส่องลงบนท่าเรือตริเอสเตที่เงียบสงัด ความเงียบงันตลอดเจ็ดปีถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะโลหะ เสียงนั้นดังมาจากส่วนลึกของสถานีรถไฟกลาง ราวกับเสียงหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังหลับใหล มันเชื่องช้าแต่หนักแน่น
ฮั่วอวิ๋นเฟิงยืนอยู่บนขอบชานชาลาที่เต็มไปด้วยสนิม สายตากวาดมองไปทั่วป่ารถไฟที่ถูกทอดทิ้ง ลมฝนตลอดหกปีทำให้เหล่าอสูรเหล็กเหล่านี้สีซีดจาง ตัวรถเต็มไปด้วยคราบสนิม กระจกแตกละเอียดราวกับดวงตาที่บอดสนิท
ทุกรอยสนิมอาจซ่อนอันตรายถึงชีวิต ทุกชิ้นส่วนอาจต้องแลกมาด้วยหยาดเลือด
เริ่มกันเถอะ เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เสียงของเขาถูกลมพัดกระจายไปทั่วสถานีที่ว่างเปล่า
หลี่เจี้ยนกั๋วและวิศวกรซุนมุดเข้าไปในห้องตรวจซ่อมของหัวรถจักรวอสโลห์ กลิ่นน้ำมันเครื่องโชยมาปะทะจมูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นสนิมและฝุ่นละออง วิศวกรซุนเปิดไฟฉาย ลำแสงเคลื่อนที่ไปตามท่อทางที่ซับซ้อน
แหวนซีลปั๊มเชื้อเพลิงเสื่อมสภาพ หลี่เจี้ยนกั๋วใช้นิ้วลูบผ่านจุดเชื่อมต่อ ปลายนิ้วเปื้อนคราบน้ำมันสีดำ หัวฉีดเชื้อเพลิงหกตัว อย่างน้อยสามตัวต้องเปลี่ยนใหม่
พวกเขาไม่มีอะไหล่ วิธีเดียวคือถอดเอาจากหัวรถจักรคันอื่น