เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 79 วันแห่งการขึ้นฝั่ง
เสียงเครื่องยนต์อันหยาบกระด้างของเรือบรรทุกสินค้าค่อย ๆ แผ่วลง และจมหายไปในเสียงคลื่นที่ซัดสาดอย่างแผ่วเบาในที่สุด มันเปรียบเสมือนอสูรกายที่เหนื่อยล้า ลอยลำอยู่อย่างเงียบเชียบข้างท่าเรือขนส่งสินค้าที่ค่อนข้างเงียบสงบแถบชานเมืองของท่าเรือตรีเอสเต ภายใต้แสงสีเทาขาวของรุ่งอรุณ ท่าเรือที่เคยคึกคักในอดีตแห่งนี้กลับเผยให้เห็นความเสื่อมโทรมและความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว
ฮั่วหยุนเฟิงยืนอยู่ข้างกราบเรือ ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นสแกนพื้นที่ท่าเรืออย่างละเอียด เครนขาสูงขนาดมหึมาขึ้นสนิมเขรอะราวกับโครงกระดูกของอสูรกายยุคดึกดำบรรพ์ มันแข็งค้างอยู่ในอากาศด้วยท่าทางที่บิดเบี้ยว ตู้คอนเทนเนอร์ที่วางกองอยู่บนท่าเรือหลายตู้พังถล่มและถูกสนิมกัดกร่อนจนทะลุ สินค้าที่เน่าเปื่อยภายในกระจัดกระจายเต็มพื้นดินและเติบโตไปพร้อมกับวัชพืช
เรือบรรทุกสินค้าและเรือลำเลียงขนาดเล็กหลายลำพลิกคว่ำหรือจมอยู่ครึ่งลำในจุดจอดเรือ เผยให้เห็นเพียงตัวเรือบางส่วน ส่วนช่องหน้าต่างเรือนั้นว่างเปล่าไร้ชีวิต ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเค็มของน้ำทะเล กลิ่นคาวของสนิม และกลิ่นอับชื้นที่บ่งบอกถึงความเป็นซากปรักหักพัง ไม่มีแสงไฟ ไม่มีร่องรอยของผู้คน มีเพียงเสียงครวญครางของลมทะเลที่พัดผ่านโครงสร้างโลหะที่ชำรุด
“ดูเหมือนว่า... จะว่างเปล่านะ” มาร์คัสกล่าวเสียงต่ำ ปากกระบอกปืนไรเฟิลของเขาเคลื่อนที่ไปตามสายตาอย่างระแวดระวัง