เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47 เสียการควบคุม
รอยแตกของประตูเหล็กโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ขยายกว้างขึ้นจนถึงครึ่งเมตร กรงเล็บของผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์ยื่นออกมาจากช่องว่างอย่างต่อเนื่อง กรีดขูดจนเกิดเสียงโลหะที่บาดหู ฮั่วอวิ๋นเฟิงพิงอยู่กับกระสอบทราย มีดพร้าในมือบิ่นจนหมดสภาพ ซองกระสุนปืนไรเฟิลว่างเปล่า เขามองดูเด็กที่ขดตัวอยู่ข้างกาย ผู้บาดเจ็บที่กำลังครวญคราง รวมถึงชาวบ้านที่มีแววตาเหนื่อยล้าแต่ยังคงกำหอกแน่น ในลำคอของเขารู้สึกเหมือนมีก้อนเลือดร้อน ๆ มาอุดตัน ประตูเหล็กบานนี้คงต้านไว้ได้อีกไม่นาน และพวกเขาก็ไม่มีกระสุนเหลือสำหรับต่อสู้แล้ว
ทันใดนั้นก็มีความวุ่นวายแปลกประหลาดเกิดขึ้นนอกประตูเหล็ก เสียงคำรามของผู้ติดเชื้อดูเหมือนจะเบาบางลง ฮั่วอวิ๋นเฟิงคลานไปที่หน้าต่างสังเกตการณ์ หรี่ตามองออกไปข้างนอก ผู้ติดเชื้อประเภทบัญชาการสามตัวกำลังล้อมอยู่ข้างประตูเหล็ก ตัวที่รูปร่างกำยำที่สุด (ซึ่งต่อมาพวกเขาก็ได้รู้ว่ามันถูกน็อกตันกำหนดรหัสไว้ว่า “ซี-01”) กำลังเหวี่ยงแขนพร้อมส่งเสียงคำรามต่ำที่ต่างไปจากเดิม อสูรคลั่งที่เคยพุ่งชนประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่งหยุดการเคลื่อนไหว ลิ้นหนามก็เก็บลิ้นกลับเข้าไป ส่วนผู้ติดเชื้อทั่วไปไม่ถึงสองร้อยตัวต่างหดตัวล้อมอยู่รอบ ๆ ราวกับกำลังรอคำสั่ง