เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 48 การย้ายถิ่นฐานและการสำรวจระยะไกล
ประตูเหล็กหนาหนักของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก ลมเย็นยามเช้าพัดผ่านช่องทางเข้ามา พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเน่าเหม็นที่รุนแรงโชยปะทะใบหน้า ฮั่วหยุนเฟิงเป็นคนแรกที่เดินออกจากประตู คราบเลือดใต้ฝ่าเท้ากลายเป็นเปลือกน้ำแข็งสีแดงเข้ม เพียงออกแรงเหยียบเล็กน้อยมันก็แตกละเอียด เผยให้เห็นเนื้อเละ ๆ ที่เหนียวเหนอะหนะอยู่เบื้องล่าง เขาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้ลำคอของเขาตีบตัน ค่ายใบเมเปิลที่เคยเป็นที่พักพิงได้กลายเป็นซากปรักหักพังโดยสมบูรณ์ ซากบ้านไม้ยังคงมีควันจาง ๆ ลอยขึ้นมา คานไม้ที่ถูกเผาไหม้ดูเหมือนโครงกระดูกสีดำที่ชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า "กำแพงซากศพ" หน้าสนามเพลาะชั้นแรกพังทลายลง ศพของผู้ติดเชื้อนับหมื่นร่างทับถมกันเป็นชั้น ๆ บนพื้นที่กว้างขวางทอดยาวไปจนสุดสายตา ฝูงอีกาและแร้งเกาะกลุ่มกันดำมืดอยู่บนกองศพ กำลังจิกกินเนื้อเน่าที่หลงเหลืออยู่ ส่งเสียง "กึก ๆ" ที่ฟังแล้วชวนให้เสียวฟัน
"ระวังเท้าด้วย" เอดีเดินตามหลังมา มือถือปืนไรเฟิลคอยระแวดระวังรอบข้างอยู่ตลอดเวลา "แม้ว่าพวกชนิดควบคุมจะพาผู้ติดเชื้อส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะมีตัวที่หลุดรอดเหลืออยู่" เสียงของเขาแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เบ้าตาลึกโหลและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย การต่อสู้และการเฝ้าระวังตลอดสองวันที่ผ่านมาทำให้หัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยผู้มากประสบการณ์คนนี้แทบจะหมดแรง