เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 46 ฝูงศพกลายพันธุ์
หลังจากฝูงศพคลั่งผ่านพ้นไป ค่ายใบเมเปิลก็อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ซากผู้ติดเชื้อที่ไหม้เกรียมกองเป็น “กำแพงซากศพ” สูงเกือบสามเมตรอยู่หน้าสนามเพลาะแรก อีกาจำนวนมากพากันลงมาเกาะบนกองซากและจิกกิน ส่งเสียงร้องแสบแก้วหู ฮั่วหยุนเฟิงเหยียบย่ำผ่านคราบเลือดเหนียวหนืดท่ามกลางสนามรบ ใช้ดาบปลายปืนแหวกเปิดทรวงอกของผู้ติดเชื้อศพหนึ่ง เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ ไม่มีอวัยวะกลายพันธุ์ ไม่มีการเพิ่มขยายของกล้ามเนื้อผิดปกติ เป็นเพียงร่างติดเชื้อธรรมดาที่สุด เขาปักดาบปลายปืนลงกับพื้นอย่างแรง ความกระวนกระวายในใจถาโถมราวกับคลื่น “เอ็ดดี้ มันไม่ถูกต้อง! ผู้ติดเชื้อกว่าหมื่นตัว ทั้งหมดเป็นประเภททั่วไป ไม่มีแม้แต่ผู้กระโจนสักตัว!”
เอ็ดดี้กำลังย่อตัวตรวจสอบซากทุ่นระเบิดข้างสนามเพลาะ เมื่อได้ยินก็เงยหน้ามองไปทางหุบเขาไม้ตาย คิ้วขมวดแน่น “นายหมายความว่า... น็อกตันยังซ่อนแผนสำรองไว้อีกงั้นเหรอ?” ทันทีที่เขาพูดจบ มิลเลอร์ก็วิ่งโซเซเข้ามา รายการกระสุนในมือแทบเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ “กระสุนปืนกลหนักเหลือไม่ถึงสองพันนัดแล้ว กระสุนปืนยาวขาดแคลนยิ่งกว่า ระเบิดมือเหลือแค่ 32 ลูก! พวกเรารับการโจมตีรอบต่อไปไม่ไหวแน่!”
ลิเลียนกำลังพาหน่วยปฐมพยาบาลวุ่นอยู่ในสถานพยาบาลชั่วคราว เสียงครวญครางของผู้บาดเจ็บดังขึ้นไม่ขาดสาย ศพของอาสาสมัครพลเรือน 27 คนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่ในที่โล่ง เสียงร่ำไห้ของครอบครัวพวกเขาบาดลึกถึงหัวใจ