เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 42 ธงชาติอีกฝั่งของภูเขาหิมะ
เช้าวันที่เจ็ดที่ทะเลสาบไร้ชื่อ ขณะที่ฮั่วหยุนเฟิงใช้ขวานจามปลาแห้งรมควันชิ้นสุดท้ายที่แข็งเป็นน้ำแข็งจนนิ้วมือซีดเผือดเพราะออกแรงมากเกินไป ปริมาณโปรตีนที่สำรองไว้เหลือไม่ถึงห้าวันแล้ว ชั้นน้ำแข็งบนทะเลสาบหนากว่าครึ่งเมตร ผลผลิตจากการตกปลาน้ำแข็งลดลงจากวันละสามตัวเหลือเพียงตัวเดียว บางวันถึงกับไม่ได้อะไรเลย สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือเชื้อเพลิง ถังน้ำมันของรถกระบะและรถบรรทุกคันเล็กเหลือเบนซินรวมกันไม่ถึงสิบห้าลิตร ส่วนน้ำมันดีเซลสำหรับทำความร้อนก็หมดเกลี้ยง พายุหิมะเมื่อคืนทำให้อุณหภูมิลดฮวบลงไปถึงลบยี่สิบองศา ลมหนาวที่บาดลึกซึมผ่านรอยแยกของบ้านไม้เข้ามา อาดัมร้องไห้ไม่หยุดเพราะความหนาวในตอนกลางคืน ลู่เสวี่ยทำได้เพียงกอดลูกไว้ในอ้อมแขนโดยไม่ได้หลับได้นอนตลอดทั้งคืน
“เราต้องออกไปหาเสบียง” ฮั่วหยุนเฟิงแบ่งปลาแห้งชิ้นสุดท้ายให้อาดัมและซีหวัง ส่วนตัวเองเคี้ยวบิสกิตอัดก้อนที่รสชาติจืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง “แจ็ก คุณคุ้นเคยกับแถบนี้ พอจะมีโอกาสเจอหมู่บ้านหรือปั๊มน้ำมันที่ถูกทิ้งร้างบ้างไหม?”