เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 43 เงาภายใต้ความสงบสุข
ค่ายใบเมเปิลที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะฤดูหนาวดูราวกับอัญมณีที่ฝังตัวอยู่บนทุ่งหิมะ แสงอาทิตย์แรกของยามเช้าเพิ่งจะพ้นยอดภูเขาหลังหัก ฮั่วหยุนเฟิงก็ยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์แล้ว เขาใช้กล้องส่องทางไกลกวาดสายตามองไปทั่วทุ่งกว้างสีขาวโพลน ข้างกายของเขามีทหารใหม่ห้านายกำลังปรับปืนไรเฟิลในมือด้วยความประหม่า นี่คือหน่วยป้องกันสำรองรุ่นที่สามที่เขารับผิดชอบฝึกฝน พวกเขาล้วนเป็นพลเรือนหนุ่มสาวในค่าย ในแววตามีทั้งความโหยหาที่จะมีชีวิตรอดและมีความปรารถนาในความสงบสุขซ่อนอยู่
“สังเกตแนวสันเขาให้ดี ดูรอยหิมะไว้” ฮั่วหยุนเฟิงชี้ไปยังเค้าโครงที่อยู่ไกลออกไป “ถ้ามีผู้ติดเชื้อเข้าใกล้ บนพื้นหิมะจะทิ้งรอยลากที่ไม่เป็นระเบียบเอาไว้ ซึ่งกว้างกว่ารอยเท้าสัตว์ถึงสองเท่า” เขาทำให้ดูเป็นตัวอย่างขณะปรับโฟกัสกล้องส่องทางไกล ต้นสนในเลนส์ปรากฏชัดเจน “จำไว้ว่าผู้ติดเชื้อในฤดูหนาวจะเคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่ประสาทสัมผัสการดมกลิ่นจะเฉียบคมขึ้น ถ้าพบความผิดปกติให้รายงานก่อน อย่าเพิ่งรีบยิงจนสิ้นเปลืองกระสุน”