เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 21 บุกเมืองมรณะเพียงลำพัง
หลังจากออกจากค่ายลัทธิที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความบ้าคลั่ง ทีมงานได้พาสมาชิกที่บาดเจ็บเดินทางต่ออย่างยากลำบากบนถนนชนบทในเขตตะวันออกกลางของรัฐมิสซูรี ซึ่งปกคลุมไปด้วยหิมะที่ยังหลงเหลืออยู่ เสียงล้อรถที่บดไปบนพื้นผิวถนนซึ่งผสมปนเประหว่างโคลนกับน้ำแข็งนั้นฟังดูหนักอึ้งและกดดัน ไม่ต่างจากความรู้สึกของทุกคนภายในรถ
อาการบาดเจ็บของลู่เสวี่ยกลายเป็นปัญหาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดของทุกคน แม้ฮั่วหยุนเฟิงจะพยายามอย่างเต็มที่ในการปฐมพยาบาลในสนามรบแล้ว แต่เนื่องจากขาดแคลนยาปฏิชีวนะและยาแก้อักเสบที่มีประสิทธิภาพ แผลของเธอก็ยังคงลุกลามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในช่วงสองวันแรกเธอยังพอประคองสติและใช้ความอดทนข่มความเจ็บปวดไว้ได้ แต่พอถึงเช้าวันที่สาม เธอก็เริ่มมีไข้สูงและจมดิ่งสู่ภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น แก้มของเธอแดงก่ำจากพิษไข้และริมฝีปากแห้งแตก
ฮั่วหยุนเฟิงค่อย ๆ เปิดผ้าก๊อซบนไหล่ของเธอออก กลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่อาจบรรยายได้โชยออกมาทั่วทั้งตู้รถทันที รอบแผลบวมแดงอย่างน่ากลัว ขอบแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ และมีหนองสีเหลืองไหลซึมออกมาจากรอยเย็บอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการติดเชื้อแบคทีเรียอย่างรุนแรง
“ไม่ได้การแล้ว! ต้องใช้ยาปฏิชีวนะเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น……” สีหน้าของฮั่วหยุนเฟิงเขียวคล้ำ เขาไม่ได้พูดประโยคที่เหลือต่อ แต่ทุกคนต่างเข้าใจผลลัพธ์ที่จะตามมา ภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดในสภาพแวดล้อมปัจจุบันแทบจะเป็นอันตรายถึงชีวิต