เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 20 ลัทธิประหลาด
หลังจากออกจากทางหลวงระหว่างรัฐที่ถูกปิดตายด้วยขบวนรถแห่งความตาย ทีมก็เลี้ยวกลับเข้าสู่ถนนชนบทที่คดเคี้ยวและมีหิมะทับถมหนาแน่นอีกครั้ง แม้ความเร็วจะลดลง แต่ทุ่งนาที่เงียบสงัดและป่าเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะโดยรอบ อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกหลุดพ้นจากความกดดันในสุสานโลหะขนาดใหญ่นั่นได้ชั่วคราว รถกระบะและรถบรรทุกตู้ทึบขับตามกันไป บดขยี้หิมะจนเกิดเป็นรอยล้อใหม่
ทว่าโลกสีขาวที่ดูสงบสุขนี้ กลับซ่อนอันตรายที่ไม่เคยห่างหายไปไหน
หลังจากขับมาได้ค่อนวัน ตรงทางโค้งของถนนชนบทที่ตัดผ่านป่าสนหนาทึบ ฮั่วอวิ๋นเฟิงที่ขับนำอยู่ก็เหยียบเบรกกะทันหัน กลางถนนด้านหน้ามีต้นสนขนาดใหญ่สองต้นที่ถูกเลื่อยจนขาดจากโคนขวางอยู่ ลำต้นหนาและกิ่งก้านใบกระจัดกระจายไปทั่ว ปิดกั้นเส้นทางโดยสิ้นเชิง
“เกิดอะไรขึ้น? หิมะถล่มจนหักเหรอ?” ลู่เสวี่ยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับถามด้วยความสงสัย แต่ไม่นานเธอก็ปฏิเสธความคิดตัวเอง “รอยตัดเรียบมาก เป็นฝีมือคนเลื่อย!”
ในวิทยุสื่อสารมีเสียงของมาร์คัสจากรถคันหลังดังขึ้นอย่างใจเย็นแต่แฝงความระแวดระวัง “อวิ๋นเฟิง สถานการณ์ไม่ปกติ ต้นไม้นี้เพิ่งล้มได้ไม่นาน ขี้เลื่อยยังใหม่อยู่ ระวังการซุ่มโจมตี”
ระฆังเตือนภัยในใจของฮั่วอวิ๋นเฟิงดังระงม เขารีบเข้าเกียร์ถอยหลัง “ถอย! รีบถอย!”