เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 มองเหนือหาเส้นทางกลับบ้านและตั้งรกรากริมทะเลสาบ
หลังพักฟื้นอยู่ในกระท่อมสถานีพิทักษ์ป่าร้างอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน ภายใต้การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะออกฤทธิ์แรงและการดูแลอย่างพิถีพิถัน อาการบาดเจ็บของลู่เสวี่ยก็ทรงตัวในที่สุด ไข้สูงลดลงอย่างสิ้นเชิง แม้การเสียเลือดและการติดเชื้อจะบั่นทอนกำลังของเธอไปมาก ใบหน้ายังคงซีดเซียวและบาดแผลก็ยังเจ็บอยู่ แต่เธอก็กลับมามีสติแจ่มชัดแล้ว แม้กระทั่งพิงหมอนลุกขึ้นนั่งกินอาหารเหลวได้บ้าง
เมื่อเห็นอาการของเธอดีขึ้น ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก เมฆหม่นที่ปกคลุมทีมอยู่ดูเหมือนจะจางหายไปบ้าง ฮั่วหยุนเฟิงยิ่งรู้สึกราวกับยกหินก้อนใหญ่ลงจากอก เส้นประสาทที่ตึงเครียดต่อเนื่องมานานในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้เล็กน้อย
เมื่อออกเดินทางอีกครั้ง เมื่อคำนึงว่าลู่เสวี่ยต้องการสภาพแวดล้อมที่มั่นคงกว่านี้เพื่อพักฟื้น ฮั่วหยุนเฟิงจึงให้เธอนั่งที่เบาะข้างคนขับของรถกระบะ ปรับเบาะให้อยู่ในมุมที่สบายที่สุด และปูผ้าห่มนุ่ม ๆ ให้เธออย่างใส่ใจ ส่วนมาร์คัสขับรถบรรทุกตู้ทึบที่บรรทุกเสบียงส่วนใหญ่ พาซาร่ากับเอมิลี่ตามอยู่ด้านหลัง