กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 306 ลูกเขยของข้าคือกุนซือกิเลนหรือ?
คุกใหญ่แห่งลานฝึกทหารทั้งมืดสลัวและชื้นแฉะ แสงตะวันส่องลอดบานหน้าต่างแคบเล็กเข้ามาเป็นลำแสง ละอองฝุ่นลอยคว้างอยู่ภายในนั้น
ใต้ลำแสง ลวี่ปู้ถูกล่ามตรวนเหล็กไว้ที่สองมือ รัดเกล้าทองคำม่วงถูกปลดออกไปแล้ว เขานั่งขัดสมาธิอยู่ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
เกาซุ่นคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขาโดยมิเอ่ยคำใด ส่วนจางเหลียวถือสุรากาหนึ่ง ป้อนให้ลวี่ปู้ด้วยมือตนเอง
"ลุกขึ้นเถิดโป๋ผิง ข้ามิได้โทษเจ้าหรอก"
ในที่สุดลวี่ปู้ก็เอ่ยปาก เขามองเกาซุ่นแวบหนึ่ง แล้วมองจางเหลียวอีกแวบหนึ่ง พลางยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า "คนเราย่อมต้องเดินตามผู้แข็งแกร่ง หากมิเป็นเช่นนั้น วันนี้ผู้ที่ถูกขังอยู่ที่นี่คงเป็นพวกเราทั้งสามคน เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน"