บทที่ 16 มีทั้งแผนการใหญ่โต มีทั้งลูกไม้ชั้นเชิง

บทที่ 16 มีทั้งแผนการใหญ่โต มีทั้งลูกไม้ชั้นเชิง

ประกายตาที่เฉาเชากับเฉาเหรินทอดมองมานั้นหาใช่การเยินยอหรือประจบประแจง แต่เป็นประกายแห่งความหวังอันเจิดจ้า

สัญญาณเช่นนี้ชักจะไม่เข้าที เตี่ยนโม่รู้สึกว่าต้องปรามเสียหน่อย มิเช่นนั้นภายหน้าคงนึกว่าตนเป็นผู้วิเศษจริงๆ เข้าให้

"นายท่าน ยามนี้กองทัพเรากรำศึกต่อเนื่องสองแดน ไพร่พลแลม้าศึกต่างเหนื่อยล้าอิดโรยมานานแล้ว ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าเสบียงในกองทัพไม่อาจเกื้อหนุนให้เรากรีธาทัพไกลได้เลย เกรงว่าต่อให้เป็นก่วนจ้งหรือเล่ออี้มาชี้แนะ ก็คงมิอาจช่วยให้นายท่านยึดสวีโจวได้ในยามนี้"

เฉาเชาได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแห้งๆ พลางเอ่ยว่า "ฮี่ๆ เหตุผลเหล่านี้ข้าย่อมกระจ่างแก่ใจ เพียงเห็นจื่อจี้ตื่นเต้นปานนี้ ก็นึกว่าเจ้ามีอุบายพิสดารอันใดเสียอีก"

"นายท่านก็อย่าเพิ่งผิดหวังไปเลย"