บทที่ 11 ลวี่ปู้แตกพ่ายหนีเตลิด

บทที่ 11 ลวี่ปู้แตกพ่ายหนีเตลิด

ผ่านไปหนึ่งร้อยยี่สิบเพลง เตี่ยนเหวยก็เริ่มลอบโอดครวญในใจ

มิน่าเล่าน้องชายถึงได้พร่ำบอกอยู่เสมอว่าเจ้าหมอนี่คือขุนพลผู้ไร้เทียมทานแห่งใต้หล้า ประมือกันต่อเนื่องมาร้อยกว่าเพลงแล้ว เรี่ยวแรงและความเร็วของเขากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่าเตี่ยนเหวยต้องเสียเปรียบเพราะขาดประสบการณ์การต่อสู้จริง การจัดสรรพละกำลังที่ไม่สมดุลทำให้ยามนี้เขาตกอยู่ในสภาพที่ทำได้เพียงฝืนรับมืออย่างยากลำบาก

อีกแค่ห้าสิบเพลง ข้าต้องโค่นเจ้าลงได้แน่ นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของลวี่ปู้

ยามนี้ สายตาของทุกคนล้วนถูกการศึกสะท้านภพครั้งนี้ดึงดูดไปจนหมดสิ้น กระทั่งพลเกาทัณฑ์ค่ายเฉาที่ตอนแรกโก่งคันศรพาดลูกพร้อมจะเข้าช่วยหนุนอยู่ตลอดเวลา ต่างก็พากันลดอาวุธลง จ้องมองจนตาค้างอ้าปากหวอ