กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 10 เตี่ยนเหวยปะทะลวี่ปู้
"เตี่ยนเหวย? เจ้ากำลังดูหมิ่นว่าในกองทัพไร้ยอดขุนพลหรืออย่างไร?"
นี่มิใช่ทหารในค่ายข้าหรอกหรือ เขาก็คิดจะออกไปสู้กับลวี่ปู้ด้วยงั้นรึ?
เซี่ยโหวตุนถ่มน้ำลายลงพื้น ไม่เห็นหรือว่าเมี่ยวฉายเพิ่งจะถูกตีจนต้องหนีกลับมา เจ้าช่างรีบไปเกิดใหม่เสียจริง
"น้องชายช่างมีความกล้าหาญยิ่งนัก แต่ในสนามรบมิใช่ที่สำหรับอวดเก่ง"
อวี๋จิ้นเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเมื่อมีคนเห็นความห้าวหาญของลวี่ปู้แล้ว ถึงยังกล้าวิ่งออกไปรนหาที่ตายเช่นนี้
ความจริงแล้ว แม้กระทั่งเฉาเชาเองก็ยังมีสีหน้างุนงง
หลายวันที่ผ่านมานี้ เตี่ยนเหวยสร้างความประทับใจให้แก่เขาเพียงเรื่องเดียว นั่นคือการเป็นพี่ชายของอัจฉริยะผู้เปี่ยมพรสวรรค์ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีสิ่งใดอีก