0118

⬢⬢⬢

ตอนที่ 118 อาสามใบ้ขอลาจาก ลั่วอวิ๋นซวงอาบโอสถ

แสงจันทร์สลัวราง สายลมราตรีพัดเอื่อย

ลั่วอวิ๋นซวงที่เพิ่งดื่มนมจนอิ่ม กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในลานเรือน เหม่อมองท้องฟ้าพร่างดาว โดยมีสาวใช้สี่คนคอยปรนนิบัติดูแลอย่างระมัดระวังอยู่รอบข้าง

“ไฉนจึงยังพูดไม่ได้อีกเล่า? ภายหน้าคงมิใช่จะกลายเป็นคนใบ้หรอกนะ?”

ลั่วอวิ๋นซวงรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ยามนี้นางยังคงเปล่งเสียงออกมาได้เพียงทีละคำ ๆ ซ้ำยังเป็นคำง่าย ๆ ทั้งสิ้น

มือเล็กขาวอมชมพูกำแน่นเป็นหมัด โดยทั่วไปแล้ว ต้องอายุสามถึงห้าขวบจึงจะเริ่มบำเพ็ญได้

แต่นางรู้สึกว่า มิจำเป็นต้องรอนานถึงเพียงนั้น

ทว่าสถานที่แห่งนี้ ปราณวิญญาณแห้งแล้งอย่างยิ่ง หากคิดจะบำเพ็ญ ย่อมต้องพึ่งพาพลังจากสมุนไพร

ก่อนหน้านี้นางติดตามเฉินหวยอันทำการอาบโอสถ ก็นับว่าได้วางรากฐานไว้บ้าง ทว่าสำหรับนางแล้ว ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอนัก