กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 สิ่งใดตนไม่ปรารถนา อย่ายัดเยียดแก่ผู้อื่น
“คารวะอาจารย์!”
ณ ลานหลังโถงพยัคฆ์ขาวแห่งกองปราบเจิ้นอู่ เฉินหวยอันประสานมือคารวะจ้าวไป๋หู่ที่เหินข้ามกำแพงเข้ามาด้วยความนอบน้อม
“ดูท่า เจ้าจะรักษาเสถียรภาพขอบเขตหลอมโลหิตระยะต้นได้แล้วกระมัง!” สายตาของจ้าวไป๋หู่เฉียบคมยิ่งนัก มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเฉินหวยอันมีความก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น ความเร็วระดับนี้ทำให้อาจารย์ระดับทะเลจิตเช่นเขายังต้องรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
โดยทั่วไปแล้ว การทะลวงสู่ระดับใหม่ล้วนต้องใช้เวลาเสริมความมั่นคง เร็วหน่อยก็หลายเดือน ช้าหน่อยก็ 1 ถึง 2 ปี เช่นเดียวกับจ้าวเชอที่สามารถรักษาเสถียรภาพระดับเปิดจุดชีพจรระยะต้นได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งนับเป็นส่วนน้อยยิ่งนัก ทว่าเฉินหวยอันเพิ่งจะทะลวงระดับมาได้ไม่กี่วันเท่านั้น
“อาศัยบารมีของอาจารย์ขอรับ ยามล่าสัตว์วสันต์ ข้าได้พบเส้นชีพจรวิญญาณที่ผนึกชีพจรแตกสลายแห่งหนึ่งบนยอดเขาหางมังกร จึงอาศัยปราณวิญญาณรวมกับวรยุทธ์ที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ ถึงทะลวงสู่ระดับหลอมโลหิตและรักษาความมั่นคงเอาไว้ได้!”
เรื่องนี้จ้าวไป๋หู่พอจะได้ยินมาบ้างแล้ว
“อืม! บางคราว โชคชะตาก็นับเป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเช่นกัน!”
“แล้วเคล็ดเกราะปฏิมาเสวียนอู่ฝึกฝนไปถึงไหนแล้วเล่า” จ้าวไป๋หู่เอ่ยถามต่อ