ตอนที่ 306 ความหวังปรากฏแล้ว

ฟู่เวิ่นโจวก้มหน้ามองภรรยาคนรัก แสงจันทราแผ่ประกายกระจ่างชั้นหนึ่งบนใบหน้างาม ดวงตาคู่นั้นสุกสกาวประหนึ่งบรรจุทางช้างเผือกไว้ทั้งสาย

หัวใจของเขาพลันเต้นแรง ก่อนก้มหน้าลงจุมพิตนาง

ราวกับต้องการหลอมคำมั่นตลอดชั่วชีวิตทั้งหมดลงในจุมพิตนี้

ลมราตรีพัดผ่าน จนเสื่อกกของเรือนเพาะปลูกส่งเสียงซ่า ๆ

เซียงเฉ่าที่อยู่ไกลออกไปร้อง “อ๊า!” พลางยกมือปิดตา ก่อนหันกายดึงแขนเสื้อของจิ้นอันวิ่งหนีไป

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฟู่เวิ่นโจวจึงยอมปล่อยเวินสือหนิง หน้าผากของทั้งสองแนบชิด ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกของนาง

“สามีผู้นี้ไร้สิ่งใดตอบแทน จึงขออุทิศตนเป็นการตอบแทน ดีหรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเจือรอยยิ้ม ทั้งยังเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งอันร้อนแรง