ตอนที่ 307 การเผชิญหน้าในวังลึก

เพียงประโยคเดียวก็บีบให้จักรพรรดิไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก

ภายในโถงเงียบงันไปชั่วขณะ

จักรพรรดิจิ่งหมิงนิ่งเงียบอยู่นาน พลางจ้องมองฟู่เวิ่นโจวไม่วางตา แววตาซับซ้อนดุจสระน้ำในปลายสารท

ลึกล้ำทว่าก็มิใช่ไร้ซึ่งความอบอุ่น

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเอ่ยปากว่า “เรารู้ว่าเจ้าไม่ได้ทำผิด”

“แต่ทุกครั้งที่เราเห็นเจ้า เราก็จะนึกถึงองค์ชายสอง เราผิดต่อเขา… เราต้องการเหตุผลสักข้อเพื่อเกลี้ยกล่อมตนเองว่า การตัดสินใจในวันนั้นมิได้ผิดพลาด”

“แต่ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมตนเองอย่างไร ในใจก็ยังคงเจ็บปวด ยังคงเสียดาย และยังคงไม่ยินยอม…”

เขายอมรับว่าเขาชื่นชมฟู่เวิ่นโจว ทว่าก็หวาดระแวงความชอบอันสูงส่งจนสั่นคลอนอำนาจของผู้ปกครอง และหวาดกลัวอำนาจบัญชาการทหารอันล้นฟ้าของเขา

เมื่อรวมกับเรื่องขององค์ชายสอง จึงกลายเป็นปมในใจที่เขาไม่อาจคลี่คลาย

แต่เรื่องเหล่านี้จะให้เอ่ยออกมาได้อย่างไร