กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภาพอันอบอุ่นภายในรถม้า เมื่อสะท้อนเข้าสู่ดวงตาคู่นั้น ก็ไม่ต่างจากน้ำเย็นที่สาดลงกระทะน้ำมันร้อน
ริมฝีปากใต้ผ้าคลุมหน้าถูกกัดจนเกิดรอยเลือด เล็บจิกฝังลึกลงกลางฝ่ามือ
“เวินสือหนิง เจ้าคอยพวกข้าไว้! เจ้าจะต้องตายอย่างไม่ดี!”
ความสุขของเวินสือหนิงทิ่มแทงดวงตาเพียงใด ความเคียดแค้นของเวินซูเหยียนก็ยิ่งเติบโตอย่างบ้าคลั่งเพียงนั้น
พวกนางเกิดมาเป็นศัตรูกัน เช่นนั้นก็มีเพียงต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง!
……
“แล้วฝนเล่า?”
“เจ้าจงให้คำตอบแก่เรา ฝนจะตกลงมาเมื่อใดกันแน่!”
ภายในห้องทรงพระอักษร จักรพรรดิจิ่งหมิงมีพระพักตร์เกรี้ยวกราดยิ่งนัก และเอาความกับสำนักโหรหลวง
เจ้ากรมโหรหลวงอิ่นเสวียนตู้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าอันชราไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยังคงกล่าวคำเดิมว่า “ทูลฝ่าบาท หากดาวหายนะยังไม่ถูกกำจัด เจตจำนงสวรรค์ย่อมฝืนมิได้ ฝนจะไม่ตกลงมา”