ตอนที่ 284 เป็นแม่ทัพ－บทสรุปภาคต้น

หมูป่ากำลังเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาของมันส่องประกายสีเขียว น้ำลายชวนสะอิดสะเอียนไหลย้อยจากปาก เขี้ยวแหลมคม มองปราดเดียวก็รู้ว่าคมกว่ากระบี่ไม้

ในที่สุดฟู่เฉิงเอินก็หวาดกลัวขึ้นมา

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงมารดาขึ้นมา

มารดาบอกว่าคราวนี้เมื่อกลับมา จะนำของขวัญวันเกิดครบหกขวบมาให้เขา

ฮือ ๆ……

เกรงว่าเขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นเสียแล้ว

“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ช่วยข้าด้วย!”

ขณะที่ฟู่เฉิงเอินชูกระบี่ไม้ขึ้นพลางร้องตะโกนลั่น ลูกธนูแหลมคมหลายดอกก็พุ่งฉิวผ่านพงไพรหนาทึบ ยิงเข้าใส่หมูป่า

หมูป่าร้องโหยหวนล้มลงกับพื้น ไม่นานก็ถูกยิงจนพรุนราวกับเม่น