กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหลี่เหรินสูดจมูกเบา ๆ ไม่สนใจเขา สีหน้าแบบ ‘เจ้าไม่ต้องมายุ่งกับข้า’ แล้วมองไปยังเวินสือหนิงรายถัดไป
“ท่านหญิงฉางผิง ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่”
เวินสือหนิงอุ้มเด็กน้อยก้าวออกมาอย่างสง่าผ่าเผย
“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันสบายดีนัก อุ้มเฉิงเอินบุตรของหม่อมฉันมาเข้าคารวะฝ่าบาทเจ้าค่ะ”
นางอุ้มเฉิงเอินทำความเคารพ โจวหลี่เหรินยื่นมือมาประคองแต่โดยดี สายตาจับจ้องอยู่ที่เด็กน้อย
เฉิงเอินน้อยบัดนี้โตขึ้นแล้ว ราวกับฟู่เวิ่นโจวฉบับย่อ
หน้าตาและอวัยวะทั้งห้าไม่ต้องพูดถึง ดวงตาใหญ่ทั้งสองใสแจ๋วสว่างกระจ่าง ราวกับลูกอัญมณีดำสนิทกลิ้งไปมา มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนฉลาดว่องไว