กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หมัวมัวฉินหลับอยู่ คิ้วขมวดน้อย ๆ ราวกับกำลังทนความไม่สบายของร่างกาย
ใจของหมอเทวดาเลี่ยวปวดร้าววูบหนึ่ง สายตาพร่ามัวลงในพริบตา
เวินสือหนิงกลืนความขมขื่นไว้ในใจ เอ่ยถามถึงอาการด้วยเสียงแผ่ว
หมอที่มาจากอำเภออู๋ผู้นั้นก็เลื่องชื่อไปทั่วสารทิศ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหมอเทวดาเลี่ยว ก็ต้องลดท่าทีลง ถ่อมตัวราวศิษย์ผู้น้อย
“กราบเรียนผู้เฒ่าเลี่ยว กราบเรียนฮูหยินรอง บาดแผลตามร่างกายของหมัวมัวฉินผู้น้อยจัดการไปแล้ว กระดูกหน้าแข้งที่หักนั้นไม่หนักหนา ตอนนี้ที่สำคัญคือลดบวมระงับปวด พักฟื้นเงียบ ๆ สักหลายเดือนย่อมหายดีได้ทั้งหมด ส่วนอาการบาดเจ็บที่เอวก็ไม่หนัก ที่สำคัญคือเกิดจากการตรากตรำตามปกติ”