กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จิ้นอันรีบก้าวเข้ามาแล้วยื่นเด็กน้อยให้เขาดู
“คุณชายรอง เป็นบุตรชาย ขอรับ ชื่อชิงซง เป็นชื่อที่ท่านตั้งให้”
ฟู่เวิ่นโจวรับมาอุ้มไว้ รู้สึกเพียงว่าตัวเด็กน้อยมีกลิ่นนมอบอวล นุ่มนิ่ม เขากลัวว่าจะอุ้มไม่ดีจนทำให้เด็กบาดเจ็บ ท่วงท่าแข็งเกร็งยิ่งนัก แต่ใจกลับอ่อนลงจนแทบละลาย
“ชิงซง เสี่ยวจู๋จื่อ ดีจริง ๆ… จิ้นอัน ดีจริง ๆ ยินดีด้วยนะ”
จิ้นอันสะอื้นขึ้นมา “ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่คุณชายรองมอบให้ขอรับ…”
ฟู่เวิ่นโจวดุอย่างหัวเราะ “เหลวไหล ความสุขของตนเอง มีแต่ตนเองเท่านั้นที่ช่วงชิงมาได้ ข้าให้เจ้าไม่ได้หรอก”
ชาวบ้านรอบข้างแทรกขึ้น “คุณชายรอง ท่านกับฮูหยินรองก็รีบมีสักคนเถิดขอรับ”
ฟู่เวิ่นโจวยิ้ม ๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด