เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อสังเกตเห็นว่าเวินสือหนิงใจลอย ฟู่เวิ่นโจวจึงโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน
“ชื่อเป็นเพียงส่วนหนึ่งของฐานะ สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือพวกเราเลือกจะใช้ชีวิตเช่นไร สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่นิยามว่าพวกเราเป็นผู้ใด และกำหนดว่าพวกเราจะไปสู่หนใด… อย่างสือหนิง นางมิได้เป็นเพียงสือหนิง มิได้เป็นเพียงฮูหยินของข้าฟู่เวิ่นโจวเท่านั้น นางยังเป็นพ่อค้ามหาสมุนไพร เป็นหมอหญิงผู้ช่วยคนใกล้ตายให้รอดพ้นจากความตายได้”
มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นไปไม่ได้ นั่นคือนางจะเป็นดาวหายนะที่ตระกูลเวินกำหนดให้นางเป็นมาตั้งแต่กำเนิด
“เรื่องของตระกูลเวิน เจ้าอยากฟังหรือไม่”
มีเรื่องหนึ่งที่เขารู้สึกมาโดยตลอดว่าไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง แต่หากสือหนิงอยากรู้เล่า
ทว่าเวินสือหนิงกลับส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ข้าไม่อยากฟัง”
ฟู่เวิ่นโจวจุมพิตนางเบา ๆ “ได้ เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดแล้ว”