กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ท่านอ๋องรุ่ยขมวดคิ้ว กล่าวอย่างเดือดดาล “ไอ้ทั่วป๋าอวี่สารเลว อีกแล้วที่ต้องเจรจากับฟู่เวิ่นโจวเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเสือเน่าตัวนั้น ข้าคงพาทหารบุกฆ่าไปนานแล้ว มันช่างถูกตามใจจนเสียคน คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใด!”
หลานยวนมองเวินสือหนิงซึ่งสีหน้าหนักอึ้งอยู่แล้ว “เอาละ เข้าไปในกระโจมก่อนเถิด”
ผู้คนก็ช่วยกันอย่างลนลานอีกครั้ง
กระโจมเล็ก บรรจุคนมากขนาดนั้นไม่ได้ หลานยวนจึงตัดสินใจอีกครั้ง ให้อวี๋ชิงหรานและฟู่หว่านเอ๋อร์ไม่ต้องตามเข้าไป
ที่อวี๋ชิงหรานและฟู่หว่านเอ๋อร์ตามมา ท่านอ๋องรุ่ยไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
สมรภูมิแปรผันในพริบตา อันตรายเกินไป
เมื่อถึงเวลารบกัน จะดูแลได้มากมายขนาดนั้นหรือ