กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อาการของฉู่เยี่ยนย่ำแย่อย่างยิ่ง
หลังจัดการบาดแผลแล้ว เขายังคงมีไข้สูงอยู่ตลอด
ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่านั้นคือ บนร่างกายยังมีฝีหนองผุดขึ้นมาหลายแห่ง
เซียวฉือตกตะลึง รีบก้าวเข้าไปหลายก้าว
“ใต้เท้าฉู่!”
“อย่าเข้าใกล้ ระวังมีพิษ…”
คนพิการปรากฏตัวราวภูตผี ดวงตาสีแดงฉานน่าสะพรึงซ่อนอยู่ใต้เส้นผมยุ่งเหยิง
เซียวฉือตวาดด้วยความโกรธ “เจ้าทำอะไรกับเขา!”
คนพิการหัวเราะอย่างน่าขนลุก “กลายเป็นผีไม่ดีหรือ?”
เซียวฉือกัดฟันกรอด “ทั่วป๋าอวี่ไม่ได้บอกเจ้าแล้วหรือ? กองทัพตระกูลอวี๋ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า ตระกูลอวี๋ยิ่งไม่ได้ทำผิดต่อเจ้า คนที่ทำให้เจ้ากลายเป็นผีคือชาวเป่ยหมาน คือทั่วป๋าอวี่!”