ตอนที่ 232 หัวใจหมาป่า

แววตาที่คิดจะสังหารผู้คน มิใช่สิ่งที่คิดซ่อนก็จะซ่อนพ้นได้

เมื่อใบหน้าของทั่วป๋าอวี่แจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ เวินสือหนิงก็อดกดหว่างคิ้วลงมิได้

ไอเย็นยะเยือกประหนึ่งกระบี่คมกริบที่ค่อย ๆ ชักออกจากฝัก ประกายเย็นยะเยือกสาดกระจายไปทั่ว

แววตาของนางมิได้อ่อนโยนกระจ่างใสอีกต่อไป หากกลับคมกริบดุจดาบ ราวกับสามารถแทงทะลุถึงหัวใจผู้คน

กลางที่ราบ มีผู้จัดโต๊ะหมากรุกเอาไว้ก่อนแล้ว

ทั่วป๋าอวี่เดินเข้ามาแล้วหยุดลง แววตาอำมหิตจับจ้องอยู่บนร่างฟู่เวิ่นโจว

กล่าวได้โดยมิต้องเกินจริงว่า หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับได้พบคู่รักผู้มีใจรัก

ผ่านศึกมานับสิบปี ความพ่ายแพ้ทั้งหมดของเขาล้วนเป็นผลงานจากบุคคลตรงหน้า

เขาแทบอยากให้คนผู้นี้ตายเสีย ทว่าเมื่อได้ยินข่าวการตายของอีกฝ่าย กลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างไร้เหตุผล