กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงของจวินจื่อเหิงก้องกังวานอยู่ในเรือน ทุกถ้อยคำราวกับค้อนหนักที่ทุบลงบนใจของทุกคน
ในดวงตาของเขาแผดเผาด้วยเปลวโทสะ แต่ที่มากกว่าคือความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและความหวาดกลัวต่อภายภาคหน้า
ต้าโจวก็ยังติดอยู่ในวงล้อม หากรักษาฉวีโจวไว้ไม่ได้ ฉวีโจวก็จะเป็นเหลียงโจวคนต่อไป……ฉวีโจวเสียแนวป้องกัน ถอยต่อไปอีก ทุกย่างก้าวล้วนคือการหลั่งเลือดเฉือนเนื้อ
ทหารนั้นถอยได้ แต่ราษฎรเหล่านั้นจะทำอย่างไร
เมื่อภูเขาที่พึ่งพิงล้มลง พวกเขายังจะถอยไปที่ใดได้อีก
การไปเหลียงโจวครั้งนี้ ทำให้จวินจื่อเหิงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า สงครามมิใช่เพียงการประลองกำลังระหว่างกองทัพ แต่เป็นภัยพิบัติของราษฎรผู้ไร้ความผิด