กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซียงเฉ่าดันตัวเข้ามาโอบกอดเวินสือหนิงไว้ “คุณหนู อย่าเป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ อย่าให้คุณชายรองต้องเป็นห่วงเลย”
ทุกคนคุกเข่าลงรายรอบกายนาง
“ฮูหยินรองได้โปรดปลอบใจเถิด ปล่อยให้คุณชายรองจากไปอย่างสงบเถิดเจ้าค่ะ”
เสียงของหมัวมัวฉินแหบพร่าจนแทบพูดไม่ออก
“บ่าวเชื่อว่าคุณชายรองได้พยายามสุดกำลังแล้ว… ฮูหยินรอง ปล่อยให้ท่านไปอย่างวางใจเถิดเจ้าค่ะ…”
เวินสือหนิงหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
เขากับนาง ชีวิตประสานเกี่ยวพันกันมานานแล้ว จะปล่อยวางได้อย่างไร
ทั้งที่เชื่อมั่นหนักแน่นว่าเขาจะไม่ตาย เช่นนี้จะปล่อยวางได้อย่างไร
จู่ ๆ หูของมู่จิ่วก็กระตุกเบา ๆ สายตาที่ก้มต่ำเงยขึ้นมองหลังคาเรือนแวบหนึ่ง
ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก