กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ระหว่างคิ้วขององค์รัชทายาทเคร่งขึง “นำตัวเข้ามา”
ไม่นานนัก องครักษ์เงานำตัวคนผู้นั้นเข้ามา
คนผู้นั้นมีดวงตาดอกท้อคู่หนึ่งที่สะดุดตายิ่งนัก
สวมเสื้อคลุมเขียวทับเสื้อขาว ผมรวบด้วยผ้าโพกหัว ใบหน้าขาวผ่องดุจหยก
แม้รูปร่างจะผอมบางไปสักหน่อย แต่ก็ดูสุภาพเรียบร้อยยิ่ง
ที่สำคัญคือ ใบหน้าคนผู้นี้คุ้นตาอย่างยิ่ง
องค์รัชทายาทเลิกคิ้ว “น้องชายข้า!”
ผู้มาใหม่ยิ้ม ประสานมือคารวะ “ข้าน้อยจวินจื่อเหิง คารวะองค์รัชทายาท”
“จวินจื่อเหิงหรือ?”
องค์รัชทายาทหัวเราะออกมา “เขายอมสละชื่อนี้ให้เจ้าได้จริง ๆ ด้วย”