กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่จิ่วก็เดินเข้ามาเวลานี้ “คุณชายรอง ต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้จริง ๆ หรือขอรับ”
พวกเขาไม่เป็นไร แต่ร่างกายของเขา…
ฟู่เวิ่นโจวครุ่นคิดเล็กน้อย “ยังมีข่าวอื่นอีกหรือไม่”
มู่จิ่วเม้มริมฝีปาก รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
ข่าวมีอยู่ แต่คนกลุ่มหนึ่งออกคำสั่งกับเขาไว้ ห้ามพูด
โดยเฉพาะฮูหยินรอง ที่ใช้คำว่า ‘ขอร้อง’
ขอร้องให้ทุกคนช่วยรับผิดชอบไปก่อน ให้คุณชายรองค่อย ๆ ฟื้น แล้วค่อยหารือเรื่องอื่น
เช่นนี้แล้วเขาจะกล้าพูดอะไรอีก
ฟู่เวิ่นโจวจนใจ “พวกเจ้าไม่พูด ข้าก็ต้องคิด คิดมากกว่าเดิมอีก”
เรื่องของสมอง เขาก็ควบคุมไม่ได้