กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
องค์รัชทายาทยิ้มบาง ๆ “นี่คือสิ่งที่ข้าปรารถนาเสียยิ่งกว่า”
รอยยิ้มนั้นเจือความขมขื่นอยู่ไม่น้อย
จากเมืองหลวงถึงหลีหยาง เขาหนีพ้นความตายมากี่ครั้งแล้ว ความยากลำบากเหล่านั้นบัดนี้ยังตามหลอกหลอนเขาเหมือนฝันร้าย
หากมิใช่เพราะเขามีชีวิตหลายร้อยคนของตระกูลอิ่นแบกรับอยู่บนบ่า
หากมิใช่เพราะความหวังที่ฮองเฮาประทานให้เขา เขาก็ไม่ปรารถนาจะเดินย้อนกลับไปตามหนทางนั้นเด็ดขาด
เมืองหลีหยางดีเพียงใด
ฟ้ากว้างผืนแผ่นดินใหญ่ ต่อให้เป็นที่ใดนอกจากเมืองหลวงก็ล้วนดีทั้งสิ้น
“พอเถิด”
ท่านอ๋องรุ่ยตบไหล่เขา “ไป กลับไปพูดกันก่อน”
ในห้องโถงหารือ ท่านอ๋องรุ่ยให้คนคลี่แผนที่ออก และเรียกคนสนิทหลายคนเข้ามา จากนั้นจ้องมององค์รัชทายาทด้วยสายตาหนักอึ้ง