กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่หว่านเอ๋อร์และโจวหลี่เซี่ยวต่างหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
หัวเราะเสร็จ สายตาทั้งสองก็ประสานกันอย่างไม่รู้สาเหตุ
ฝ่ายแรกกลอกตาแสดงความรังเกียจ ฝ่ายหลังยิ้มจนปากแทบฉีก
เขากับคุณหนูสามช่างมีใจตรงกันจริง ๆ!
ฟู่เวิ่นโจวกำลังจะตอบ เวินสือหนิงดันเขาไว้ ฝีเท้าไม่หยุด
“แต่เล็กแม่นมสอนข้าไว้ว่า หากพบสุนัขบ้าหอน อย่าไปสนใจเด็ดขาด ต้องรีบไปให้พ้น”
ฟู่หว่านเอ๋อร์เห็นด้วย “สือหนิงพูดถูก! สุนัขบ้าไม่เหมือนไหลฝู มันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”
“เวินสือหนิง!”
เวินชิ่งจงร้อนใจ “เจ้าอย่าลืม เจ้าแซ่เวิน ในกายเจ้ามีเลือดของข้า! ถึงไม่มีบุญคุณเลี้ยงดู บุญคุณเกิดเจ้าก็ต้องตอบแทน”
เวินสือหนิงหยุดฝีเท้าแล้วหันกายกลับมา