กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวจี้หมินไม่สนใจขุนนางทั้งปวง ไม่สนใจการบีบคั้นประชิดของผู้เฒ่าอวี๋ เพียงจ้องมองท่านอ๋องอันด้วยสายตาตรงและเจ็บปวด
“เจ้าเพียงบอกเรามา สิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริงหรือ”
“เจ้าลืมบุญคุณยอมรับศัตรูเป็นบิดา เป็นความจริงหรือ!”
ท่านอ๋องอันส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว “ไม่มี เสด็จพ่อ ลูกไม่ได้…”
โจวจี้หมินหันไปมองฟู่เวิ่นโจวอีก “เจ้าก็กล่าวแล้ว ผู้ที่รู้ความจริงในตอนนั้นตายหมด… แล้วเจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวเป็นความจริง? เจ้าถูกพิษร้ายเข้าสู่ร่าง หมดสติหลายเดือน หากเป็นเพียงภาพลวงในใจของเจ้าเอง จะว่าอย่างไร”
มิใช่การยึดติดไม่รู้สึกตัว
ตรงกันข้าม โจวจี้หมินในยามนี้กลับมีสติชัดเจนกว่าทุกเวลา
ในใจเขาจริง ๆ แล้วเชื่อไปแล้ว