ตอนที่ 158 ธรรมชาติมนุษย์

หลิงหลงหลับตาลง นึกถึงนรกอันมืดมิดนั้น

นึกถึงความไร้เรี่ยวแรงที่อยู่ก็ไม่อาจอยู่ ตายก็ไม่อาจตาย

นึกถึงความคันและความเจ็บแปลบราวกับมีแมลงนับพันนับหมื่นตัวไต่กัดกิน…

หลิงหลงที่ทั้งร่างเปื้อนเลือดสั่นเทาไม่อาจหยุดได้

แดนชำระในโลกมนุษย์ก็มีเพียงเท่านี้

นางคิดว่าชาวเป่ยหมานที่ใช้พิษนั้นโหดร้ายเด็ดขาดพอแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าชาวต้าโจวจะยิ่งโหดร้ายเด็ดขาดกว่า

จุดประสงค์ของพวกเขาไม่ใช่การเอาชีวิต หากแต่ต้องการให้ผู้คนสิ้นหวัง ไร้ที่พึ่งในความเจ็บปวดอันไร้ขอบเขต และในที่สุดก็ทอดทิ้งศักดิ์ศรีและตัวตนของตนเอง

ความตายมิได้น่ากลัว

ที่น่ากลัวคือการมีชีวิตอยู่อย่างไม่ต่างจากตาย

ผู้ที่ใช้พิษผู้นั้นเข้าใจจุดอ่อนของธรรมชาติมนุษย์ลึกซึ้งนัก