กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่เต๋อร้อนใจจนชูนิ้วชี้ขึ้น “ผู้เฒ่าอวี๋ ระวังวาจา!”
ผู้เฒ่าอวี๋ “หึ!”
หลี่เต๋อถอนหายใจเบา ๆ “ครึ่งปีมานี้ ร่างกายของหลานกุ้ยเฟยทรุดลงเรื่อย ๆ ท่านอ๋องอันคือปมในใจของนาง ประกอบกับฝ่าบาททรงพระชนม์มากขึ้น เรี่ยวแรงย่อมไม่เท่าแต่ก่อน…”
“กล่าวโดยสรุป คราวนี้ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแน่วแน่แล้ว ท่านผู้เฒ่าควรระวังตัวให้มากสักหน่อยจึงจะดี”
พูดจบ หลี่เต๋อลังเลครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอีกว่า “ผู้ใดก็ล้วนมีวัยที่เลือดร้อนด้วยกันทั้งนั้น ข้าผู้เฒ่าดูแล้วหลายปีมานี้ท่านอ๋องอันเป็นผู้ใหญ่มีประสบการณ์ขึ้นมากจริง ๆ หากมีขุนนางผู้ทรงธรรมคอยช่วยเหลือ ก็จะแยกแยะผิดถูกได้ ตัดสินใจได้ไกลถึงพันลี้ สร้างประโยชน์แก่ราษฎร ผู้เฒ่าอวี๋ลองใคร่ครวญอีกสักหน่อยหรือไม่?”