กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินซูเหยียนรีบลุกขึ้นเข้าไปคลอเคลีย พลางออดอ้อนว่า “ข้าน้อยกำลังโมโหเสิ่นอวี้เจียวตัวโง่คนนั้นอยู่แท้ ๆ ทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จ หม่อมฉันกลัวว่านางจะทำให้เรื่องใหญ่ของท่านอ๋องเสียหาย”
ท่านอ๋องอันบีบเอวของนางแรง ๆ แล้วฉวยรวบตัวนางขึ้นนั่งบนตักตนเอง น้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ในเมื่อไร้ประโยชน์ ก็ทำลายเสียก็สิ้นเรื่อง จะต้องขุ่นเคืองไปไย”
เวินซูเหยียนกะพริบตา “ความหมายของท่านอ๋องคือ…”
ท่านอ๋องอันขบใบหูของนางเบา ๆ แล้วกระซิบสองสามประโยค
เวินซูเหยียนตกใจจนเบิกตากว้าง “สิ่งที่ท่านอ๋องตรัสเป็นความจริงหรือ”
ท่านอ๋องอันหัวเราะในลำคอ “ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม”
เวินซูเหยียนผ่อนลมหายใจลง แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
“สองสามีภรรยาตัวโง่นั่นช่างก่อกรรมเองจนอยู่ไม่ได้จริง ๆ…”