ตอนที่ 126 สัตว์เดรัจฉาน

“เชื่อฟังข้า!”

เรื่องเกิดฉุกเฉิน น้ำเสียงของเวินสือหนิงเข้มงวดยิ่ง “หากพวกเจ้ายังนับข้าว่าเป็นฮูหยินรอง ก็จงฟังการจัดแจงของข้า ที่นี่คือบ้านของข้ากับคุณชายรอง พวกเจ้าต้องดูแลให้ดี”

น้ำตาของเซียงเฉ่าพลุ่งขึ้น แต่นางกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ ใช้แรงเช็ดหน้าหนึ่งครั้งแล้วกล่าว “เจ้าค่ะ ฮูหยินรอง”

ในยามเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจสร้างความวุ่นวายให้คุณหนูอีก

เซียงเฉ่าวิ่งออกไปช่วยจิ้นอัน หมัวมัวฉินมองฟู่เวิ่นโจวอย่างกังวล นางกลั้นคำที่จะขอไปเมืองหลวงด้วยไว้ แล้วรีบไปเตรียมของกินสำหรับพวกเขาใช้ระหว่างทาง

ทุกคนต่างยุ่งกันไปหมด

มีเพียงฟู่เวิ่นโจวที่นั่งนิ่งราวกับพระชราผู้เข้าฌาน ไม่เอ่ยคำใด