กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“น่ากลัวเหลือเกิน……”
เวินสือหนิงส่ายหน้า คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด
“ข้าฝันว่าฮูหยินเวินกลายเป็นหมาป่า นางบอกว่าข้าเป็นดาวหายนะ จะกินข้า ไม่ยอมให้ข้าทำร้ายผู้ใดอีก……ไม่ว่าข้าจะอธิบายอย่างไร นางก็ยังไล่ล่าไม่ลดละ……คุณชายรอง ข้ากลัวเหลือเกิน ทั้งเศร้าใจเหลือเกินเจ้าค่ะ……”
“ข้าเป็นเพราะนางจึงได้มายังโลกนี้ ทั้งที่ไม่ได้ทำสิ่งใด……เหตุใดจึงเป็นนางที่เกลียดข้าเช่นนั้น ข้าคิดไม่ออก……”
นางคิดว่าตนเองไม่ใส่ใจ
แต่ความฝันนี้สมจริงเหลือเกิน ความเกลียดชังในดวงตาของฮูหยินเวินลึกนัก ราวกับใบมีดคมที่กรีดแทงหัวใจของนางครั้งแล้วครั้งเล่า
การถูกคนที่ไม่ใส่ใจทำร้าย ก็ย่อมเจ็บปวดได้เช่นกัน
เวินสือหนิงร้องไห้สะอึกสะอื้น ราวกับแมวน้อยผู้ไร้ทางออกที่ถูกกักขัง